тўнкармоқ

фл. Остини устига, устини остига қилиб қўймоқ; ағдармоқ, тўнтармоқ.

Қозонни тўнкариб қўймоқ. Тўлқин қайиқни тўнкариб юборди.

[Элмурод] Чойхоначи берган қора патнисни олдига тўнкариб, рўйхат формаси деган катта рўйхат қоғозларини ёйди. — П. Турсун, Ўқитувчи

Аваз сомсанинг устига товоқ тўнкариб қўйиб, чойни шопиришга тушди. — С. Сиёев, Аваз