toʻngʻillamoq

fl. 1. Oʻz-oʻzicha gʻoʻngʻillab, tushunib boʻlmaydigan qilib, gʻudurlab gapirmoq; poʻngʻillamoq.

U allanimalar deb toʻngʻilladi.

Bir soniyalik sukutdan soʻng oʻrniga choʻzilib, toʻngʻilladi. — S. Karomatov, Soʻnggi barxan

Tolib aka yana nima balolar deb toʻngʻilladi. Ammo endi Ahmad bez boʻlib oʻtirardi. — F. Musajonov, Himmat

2. Norozilik ohangi bilan, qoʻrs gapirmoq.

— Kul, ha, kul! Senga shunaqa kulgi boʻlsa!— toʻngʻilladi Suvonjon. — S. Anorboyev, Oqsoy

[Salimjon] Bora-bora uyga toʻngʻillab kirib, toʻngʻillab chiqib ketadigan boʻlib qoldi. — A. Muhiddin, Davlat qoralovchisi

tońqıldaw, urısıw, gúbirlew, sóyleniw