тўнғилламоқ

фл. 1. Ўз-ўзича ғўнғиллаб, тушуниб бўлмайдиган қилиб, ғудурлаб гапирмоқ; пўнғилламоқ.

У алланималар деб тўнғиллади.

Бир сониялик сукутдан сўнг ўрнига чўзилиб, тўнғиллади. — С. Кароматов, Сўнгги бархан

Толиб ака яна нима балолар деб тўнғиллади. Аммо энди Аҳмад без бўлиб ўтирарди. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат

2. Норозилик оҳанги билан, қўрс гапирмоқ.

— Кул, ҳа, кул! Сенга шунақа кулги бўлса!— тўнғиллади Сувонжон. — С. Анорбоев, Оқсой

[Салимжон] Бора-бора уйга тўнғиллаб кириб, тўнғиллаб чиқиб кетадиган бўлиб қолди. — А. Муҳиддин, Давлат қораловчиси

tońqıldaw, urısıw, gúbirlew, sóyleniw