tirriq
тирриқtirriq
sft. Oʻyinda va umuman oldi-berdi, savdo-sotiq va boshqa muomalalarda boshqalarni aldashga, tonishga, firib berishga oʻrgangan; gʻirrom, firibgar.
Tirriq, oʻyinchi. Tirriq odam,
Anavi tirriqlar koʻp ishlarni boʻyniga olmasligi mumkin. — T. Murod, Ot kishnagan oqshom
- Taʼbi (yoki tabiati, kayfi) tirriq Biror narsadan ranjigan, xafa; kayfi buzuq. Ilhomchaning koʻngli gʻash, taʼbi tirriq, ovozi siniq. — H. Gʻulom, Senga intilaman[Nazar:] Uyga borsam, xotinim tabiatimni battar tirriq qildi. — S. Zunnunova, KoʻzlarOgʻir yuk koʻtargan kishiday arang oʻtirgan yeridan qoʻzgʻaldi. Uning taʼbi tirriq edi. — Shuhrat, Shinelli yillar