тиниқмоқ
tiniqmoqтиниқмоқ
фл. 1. Чарчоқ, эзилиш ва шу кабилардан холи бўлиб, бардам, тетик ҳолатли бўлмоқ.
Ухла, ухла, сафаринг узоқ, тиниқиб ол, ўғлим. — Ойбек, Болалик
Ана шундан кейин болаларнинг ақлларигина эмас, танлари ҳам секин-секин тиниқиб борди. М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.
2. Тиниқлашмоқ (тўғри ва кўчма маънода).
Ўша-ўша Латофат. Сира ўзгармабди. Тиниқиб, хиёл тўлишибди. — С. Кароматов, Ҳижрон
Франсия, Англия хотинлари ўн биргача ухлашади, шунда юзлари яхши чиройли бўлади, тиниқади — Мирмуҳсин, Умид
3. кам қўлл. айн. Тинмоқ, тинимоқ.
Ариқчаларнинг биттасида оппоқ сут, биттасида тиниққан сув биттасида шароб оқмоқда. — Фитрат, Қиёмат
- Тиниқиб ухламоқ Мириқиб, чарчоқ кетадиган (тарқайдиган) бўлиб ухламоқ. Уйқудан қолибсан, тиниқиб ухлаб ол, мен тезда қайтиб келаман. — М. Қориев, Ойдин кечалар
ТИНИҚМОҚ
1. tınıgıw, dem alıw
2. tınıqlanıw
3. tınıw