тиллашмоқ

фл. 1. Чет (бегона) тилда ёки ўзига хос тил билан гаплашмоқ, муомала қилмоқ.

Бу кишининг гапига тушунмаяпман, тиллашиб беринг.

Баъзан эса қабулхона секретарига: Қўнғироқ қилган киши мебелдан гап она бошлаши биланоқ, унга директор билан тиллашаверинг дегин, деб уқтириб қўяди. — О. Юнус. Қочинг, телефон жиринглаяпти

Иккаласи анордек қизариб, кўзлари орқали тиллашиб, шўх табассум билан чеҳралари атиргулдек очилиб, бир-бирларини туртиб, қувлашиб кетишарди. А. Муҳиддин, — Ҳ. Тожибоев, Оташ қалбли қиз

2. кўчма Баъзи нарсаларнинг сирини, тилини билиб, улар билан муомала қилмоқ, иш битирмоқ.

Ҳамдамжоннинг номи, иш фаолияти касбдошларига яхши маълум: кўп йиллардан бери техника билан тиллашади. — Газетадан

Искандар кундузлари машиналар билан тиллашса, кечалари янги инструксия, чизмалар билан суҳбатлашиб чиқади. — Назир, Ўтлар туташганда

tillesiw, sóylesiw