терламоқ

фл. 1. Баданидан тер чиқармоқ, терга ботмоқ.

Бемор терлаб ётарди.

Сунбула ойининг мўтадил ҳавосига қарамасдан, Зайнаб маржон-маржон терлаган эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Ғози бир пиёла ароқни симирди-да, аччиқ қовурма шўрвани ичиб, бир оз ўраниб ётгач, терлади. — И. Раҳим, Ихлос

2. Тер билан қопланмоқ, терчиламоқ.

Дераза ойналари терлаяпти.

3. кўчма с.т. Астойдил меҳнат қилмоқ, тер тўкмоқ.

Бир дунё иш бор экан, кўп терлайсиз ҳали.