terlamoq

fl. 1. Badanidan ter chiqarmoq, terga botmoq.

Bemor terlab yotardi.

Sunbula oyining moʻtadil havosiga qaramasdan, Zaynab marjon-marjon terlagan edi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

Gʻozi bir piyola aroqni simirdi-da, achchiq qovurma shoʻrvani ichib, bir oz oʻranib yotgach, terladi. — I. Rahim, Ixlos

2. Ter bilan qoplanmoq, terchilamoq.

Deraza oynalari terlayapti.

3. koʻchma s.t. Astoydil mehnat qilmoq, ter toʻkmoq.

Bir dunyo ish bor ekan, koʻp terlaysiz hali.