telba

sft. 1. Aqldan ozgan, devona, jinni.

U betlari yumdalangan, oppoq sochlari yulingan bu telba xotinni oʻzining qirq yillik umr yoʻldoshiga oʻxshata olmadi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

Osiyajon qah-qah urib kulib yubordi, hamma, qiz telba boʻlgan, deb unga qaradi. — J. Sharipov, Xorazm

2. Biror narsaga, kimsaga ortiq darajada berilgan; savdoyi, shaydoyi.

Faqir ham shu fikrning telba bandasidir. — Oybek, Navoiy

3. Telbaga xos, telbalikni aks ettiruv-chi; maʼnosiz.

Telba koʻzlari bilan Bektemirga boqdi-da, ukasining qonli miltigʻini changalladi va shamolday uchib, Bektemirdan ham oʻzib ketdi. — Oybek, Quyosh qoraymas

Siz mening telba soʻzlarimdan achchigʻlanmang. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

4. koʻchma poet. Jilovlanmagan, asov, quturgan.

Telba daryo. Telba toʻlqinlar.

Joʻsh urib, qirgʻogʻini Hoʻplar edi telba soy. — Gʻayratiy

Telba shamol quturib hamla qildi. Avaylab oʻstirilayotgan nihollarni ildizi bilan qoʻporib ketdi. — A. Nabixoʻjayev, Mandat

Xorazmda Amuni koʻpdan Telba daryo deb atashadi. — E. Rahim