таянчиқ

от 1. Тутиб, кўтариб турадиган восита; тиргак, устун, тирговуч.

Кўприкнинг таянчиқлари.

Бўйин таянчиғи бўлган юқориги еттита умуртқа бўйин умуртқалари деб аталади. — Анатомия

2. Стул, каравот ва шу кабиларнинг суяниладиган, таяниладиган қисми; суянчиқ.

Наимий буни сира кутмаган эди, ранги ўчиб кетди, креслонинг таянчиғини чангаллаб, ўрнидан турди. — А. Мухтор, Опа-сингиллар

3. кўчма Айн. таянч 3.

Мен келдим бир дарбадардай ёш тўкиб ҳушсиз, Қани онам таянчиғим, кўнглим қувончи? — Шарқ юлдузи