тасанно

от 1. Мадҳ, мақтов; олқиш.

Тасанно айтмоқ (демоқ, ўқимоқ).

Боятдан бери тантиқликларидан ичида кулиб келаётган Ҳафиза ўзгарди, у Шаҳнозахон опага жилмайиб боқди — бу унинг тасанноси эди. — Мирмуҳсин, Умид

Ойбек адабиётимиз шуҳратини дунёнинг анча мамлакатларига ёйишда жуда катта таҳсин ва тасаннога лойиқ иш қилди. — В. Зоҳидов, Мўжизакор

2. унд. с. Қойил, офарин; таҳсин.

Тақсир ернинг тагида илон қимирлаганини биласиз-а. Тасанно! — Ш. Тошматов, Эрк қуши

Денгизлар ортидан келар акс садо, Ер юзи ёшлари дейди: Тасанно!? — Бобожон