тақводор

сфт. 1. дин. 1 Мустаҳкам диний эътиқодли; художўй, диндор.

Элдан бурун масжидларга кетаётган тақводорлардан бошқа кўчаларда ҳеч зот ёʻқ. — М. Осим, Ўтрор

2. Ҳаром-ҳаришдан ҳазар қиладиган, ўзини сақлайдиган, тиядиган; пок.

Мулла Маҳмуднинг гапидан кейин баъзи тақводорроқ кам ерли деҳқонлар ҳам қўшимча сифатида бўлиб берилган токзордан воз кечишди. — С. Анорбоев, Оқсой