taqvodor

sft. 1. din. 1 Mustahkam diniy eʼtiqodli; xudojoʻy, dindor.

Eldan burun masjidlarga ketayotgan taqvodorlardan boshqa koʻchalarda hech zot yoʻq. — M. Osim, Oʻtror

2. Harom-harishdan hazar qiladigan, oʻzini saqlaydigan, tiyadigan; pok.

Mulla Mahmudning gapidan keyin baʼzi taqvodorroq kam yerli dehqonlar ham qoʻshimcha sifatida boʻlib berilgan tokzordan voz kechishdi. — S. Anorboyev, Oqsoy