тақамоқ
taqamoqтақамоқ
фл. 1. Жуда яқинига олиб бориб, етказиб, тегизиб қўймоқ; тирамоқ.
Стулларни бир-бирига тақаб қўймоқ.
[Маҳкам:] Гоҳ қўлида милтиқ, ёʻлимни тўсади, гоҳ кўкрагимга миниб олиб, кекирдагимга пичоқ тақайди — Н. Сафаров, Уйғониш
Нури ўз юзини йигитнинг юзига тақади. — Ойбек, Танланган асарлар
2. кўчма Сўзни, мавзуни бирор ерга, масалага уламоқ, олиб келмоқ, кўчирмоқ.
Шундай қилиб, Ефим Данилович гапни яна қурол-яроғга олиб келиб тақади. — А. Мухтор, Опа-сингиллар
3. Ким ёки нимадандир деб билмоқ, унга боғламоқ.
Ҳамма нарсани динга, худога тақайверма. — Н. Аминов, Суварак
Област саҳро ҳисобига тараққий этиб, келгусида иккига бўлиниб кеца, бу обектив қонун, Аббосов. Сен буни менга тақама, бундан иғво чиқаришинг қийин. — А. Мухтор, Бўронларда бордек ҳаловат
- Деворга тақамоқ Шошириб, гангитиб қўймоқ; таслим бўлишга мажбур қилмоқ. Бора-бора Қорача Ҳожибнинг ҳазиллари сийқалашиб, ҳамманинг энсасини қотира бошлади. Ойсулув эса янги-янги сўзлар, ўхшатишлар топиб, рақибини деворга тақаб қўйди. — М. Осим, Ўтрор