taqamoq

fl. 1. Juda yaqiniga olib borib, yetkazib, tegizib qoʻymoq; tiramoq.

Stullarni bir-biriga taqab qoʻymoq.

[Mahkam:] Goh qoʻlida miltiq, yoʻlimni toʻsadi, goh koʻkragimga minib olib, kekirdagimga pichoq taqaydi — N. Safarov, Uygʻonish

Nuri oʻz yuzini yigitning yuziga taqadi. — Oybek, Tanlangan asarlar

2. koʻchma Soʻzni, mavzuni biror yerga, masalaga ulamoq, olib kelmoq, koʻchirmoq.

Shunday qilib, Yefim Danilovich gapni yana qurol-yarogʻga olib kelib taqadi. — A. Muxtor, Opa-singillar

3. Kim yoki nimadandir deb bilmoq, unga bogʻlamoq.

Hamma narsani dinga, xudoga taqayverma. — N. Aminov, Suvarak

Oblast sahro hisobiga taraqqiy etib, kelgusida ikkiga boʻlinib ketsa, bu obyektiv qonun, Abbosov. Sen buni menga taqama, bundan igʻvo chiqarishing qiyin. — A. Muxtor, Boʻronlarda bordek halovat