танҳо

сфт. 1. Бошқа кимсадан, нарсадан холи, якка, ёлғиз.

Ҳамма ёқни сақлар муз тоғидан ғов, Жимликка тикилган бир танҳо ўтов. — Ғ, Ғулом

Қиз билан йигит суҳбатининг танҳо гувоҳи — осмонда сузиб юрган ой қаршисидаги қора булут парчасига айёрларча секин кириб яширинди. — Ф. Мусажонов, Ҳури

Уйқум қочгач, кўчаларни танҳо айланиб, ширин орзулар оғушида тонг отгунча кезиб юргим келарди. — О. Ёқубов, Икки муҳаббат

2. Кимсасиз, ҳеч ким ёʻқ.

Танҳо кечада фарзанд билан ота ўртасида бўлиб ўтган у учрашувни фақат кўкда сузиб юрган ойнинг кемтик ўроғи кузатиб турарди. — С. Аҳмад, Қадрдон далалар

3. Бирор жиҳатдан якка-ю ягона, тенги, ўхшаши ёʻқ.

Гилос ширинми ё сен! Ширинликда танҳо сен. — Р. Бобожон

Ҳусн бобида танҳо десам, ҳунар бобида ҳам танҳо экансан. — Ў. Умарбеков, Одам бўлиш қийин

4. кўм. взф. Айириш, чегаралаш билдиради; фақат.

У даргоҳда ранг бор, олов бор, Танҳогина сен ёʻқсан, гулим. — Р. Парфи, Кўзлар

Қани энди, бутун борлиққа танҳо ўзинг ҳукмрон бўлсанг. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат