tanho

sft. 1. Boshqa kimsadan, narsadan xoli, yakka, yolgʻiz.

Hamma yoqni saqlar muz togʻidan gʻov, Jimlikka tikilgan bir tanho oʻtov. — Gʻ, Gʻulom

Qiz bilan yigit suhbatining tanho guvohi — osmonda suzib yurgan oy qarshisidagi qora bulut parchasiga ayyorlarcha sekin kirib yashirindi. — F. Musajonov, Huri

Uyqum qochgach, koʻchalarni tanho aylanib, shirin orzular ogʻushida tong otguncha kezib yurgim kelardi. — O. Yoqubov, Ikki muhabbat

2. Kimsasiz, hech kim yoʻq.

Tanho kechada farzand bilan ota oʻrtasida boʻlib oʻtgan u uchrashuvni faqat koʻkda suzib yurgan oyning kemtik oʻrogʻi kuzatib turardi. — S. Ahmad, Qadrdon dalalar

3. Biror jihatdan yakka-yu yagona, tengi, oʻxshashi yoʻq.

Gilos shirinmi yo sen! Shirinlikda tanho sen. — R. Bobojon

Husn bobida tanho desam, hunar bobida ham tanho ekansan. — Oʻ. Umarbekov, Odam boʻlish qiyin

4. koʻm. vzf. Ayirish, chegaralash bildiradi; faqat.

U dargohda rang bor, olov bor, Tanhogina sen yoʻqsan, gulim. — R. Parfi, Koʻzlar

Qani endi, butun borliqqa tanho oʻzing hukmron boʻlsang. — F. Musajonov, Himmat