tanbehlamoq

fl. 1. Tanbeh bermoq, adabini, taʼzirini berib qoʻymoq, koyimoq.

2. Ogohlantirmoq; uqtirmoq.

Uni yiqilgan yoʻgʻon daraxtlar orqasiga oʻtqazar, lablarini qisib, qoʻllari bilan tanbehlardi: Yigʻlama! — Oybek, Quyosh qoraymas

Yoz kunlari [Oʻzbek oyim] ayvonning toʻriga yaslanib, Hasanalining xotini boʻlgan Oybodoqqa, choʻri qiz Hanifaga xamirni achitmaslikni, palovni qirmoch oldirmaslikni tanbehlabgina oʻtirar edi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

eskertiw, dákki beriw, keyiw