тамшанмоқ

фл. 1. Бирор нарса еяётган, чайнаётгандек, оғиз очмай, лабларини қимирлатмоқ; оғзидагини тотиб кўраётгандек бўлиб, лабларини очмай чайнамоқ.

Элмурод қўл чўзиб, мошкичиридан жиндек оғзига солди-да, бўйнини қисиб, ерга қараган кўйи, секин тамшанди. — П. Турсун, Ўқитувчи

Оғзидаги туршакни у лунжидан бу лунжига ўтказиб, тамшаниб, чайнаб ўтирарди. — Мирмуҳсин, Дорбозлар

2. Тотигиси келиб, лаб-лунжини қимирлатмоқ.

Умида қуруқшаб бораётган оғзини очиб тамшанар эди. — Д. Нурий, Осмон устуни

Шайхнинг барзанги хизматкори мўл-кўл таомни кўриб тамшанди. — С. Сиёев, Аваз

Нормамат хўрозқандга тўймаган боладай тамшаниб қолди. — Ёшлик