tamagir

sft. Birovdan oʻlja olishga, tama qilishga oʻrgangan, tama qiluvchi.

Tamagir odam. Tamagir boʻlmoq.

Solih maxdum xasis, tamagir, har holda uni yaxshilar qatoriga qoʻyib boʻlmaydi. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon

Uchinchi bir turkum odamlar borki, hatto uyiga mehmonga borib qolsang ham, qoʻlingga qaraydi. Bunday odamni tamagir, poraxoʻr, deyaver. — Yo. Shukurov, Qasos