тажанг

сфт. 1. Кайфи бузуқ, жаҳди (асаби) қўзиган ҳолатли.

Юзлари лўппигина, сер-ғайрат, тажанг хотинга қараб туриб, Нусратбек онасини эслади. — С. Нуров, Нарвон

ҳар сафар қайтишда хуноб бўлар, сўкинар ва Аҳмаджонни ҳам тажанг гумон қилиб, унга тасалли берар эди. — А. Қаҳҳор, Олтин юлдуз

2. Бекорга жаҳли чиқаверадиган, жиғибийрон бўлаверадиган; жаҳли, аччиғи тез.

Тажанг одам,

Ака-ука уста қўлида уч йил ишлашди — тезроқ ва тажанг Абутолиб уч йил деганда уста Нажмиддин Бухорийнинг розилигини олмай, ўз ҳовлисида хумдон қуриб, кошин-у идиш ясай бошлади. — Мирмуҳсин, Меъмор

Зоҳир шайх оғаси каби арзимаган нарсага ловуллаб кетадиган тажанг, жаҳлдор эмас — С. Сиёев, Аваз

3. Шундай белги-хусусиятга эга бўлган шахс исмига қўшиб айтиладиган (ишлатиладиган) сўз, лақаб.

Нурилла Нарвоний бир ичак узди қилиш учун эшигига Ҳасратхон деб ёзилган нимқоронғи хонага Эшпўлат тажангни олиб кирибди. — Муштум