tabarruk

sft. 1. Ulugʻ hurmatga sazovor, gʻoyat hurmatli, moʻtabar va aziz.

Tabarruk chol.

Qishloqning tabarruk onaxonlari uyda beshikka gavrapoʻsh yopishayotgan ekan. — E. Usmonov, Yolqin

Tabarruk inson Shoahmad aka aytgandek, Hamma millat bolalari bir bola edi. — R. Fayziy, Taʼzim

2. Yaqin, moʻtabar kimsa yoki narsani eslatadigan, undan esdalik, yodgorlik boʻlib qolgan.

Otamdan qolgan tabarruk kitob.

[Navoiy:] Endi, siz bu tabarruk qilich bilan davlatimizni, saltanatimizni, mamlakatimizni va uning sanʼatini himoya qiling! Uygʻun va I. — Sulton, Alisher Navoiy

3. Ilohiy kuchga ega boʻlgan; muqaddas; aziz-avliyolarning nazari tushgan.

— Makkatulloda, tabarruk yerda erimga qurʼon oʻqitarman, gunohlarini xudodan yigʻlab tilarman, degan niyat qanot boʻldi, — dedi Hoji xola. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

Elimiz nonni va donni tabarruk hisoblab, peshonasiga surtadi. — Gazetadan

Ona! Dunyodagi eng aziz, eng laziz va tabarruk, eng muhtaram kalom bu! — Saodat