suyamoq

fl. 1. Bir uchini yerga, ikkinchi uchini biror tik narsaga taqab turgʻizib qoʻymoq; tiramoq, tayamoq.

Hassani devorga suyab qoʻymoq. Tepib oʻtma, suyab oʻt. — Maqol

U devorga suyab qoʻyilgan oyboltaga tash-landi. — Yoshlik

2. Biror yeridan tutib, koʻtarib madad bermoq.

Kampir, aziz mehmonlarni oʻtqizgandan keyin, cholni suyab olib kirdi. — A. Qahhor, Oltin yulduz

[Soqi bobo] Uni qoʻl-tigʻidan suyab, otga mindirdi. — Ergash Jumanbulbul oʻgʻli

Oyoqlari uvushgan boyni aravadan suyab tushirishda bukriga Toshtemir koʻmaklashdi. — H. Gʻulom, Feruza

3. koʻchma Madad, yordam bermoq; qoʻllamoq.

Sen yoʻgʻingda meni shular suyab yurishdi-da. — H. Gʻulom, Mashʼal