суямоқ

фл. 1. Бир учини ерга, иккинчи учини бирор тик нарсага тақаб турғизиб қўймоқ; тирамоқ, таямоқ.

Ҳассани деворга суяб қўймоқ. Тепиб ўтма, суяб ўт. — Мақол

У деворга суяб қўйилган ойболтага таш-ланди. — Ёшлик

2. Бирор еридан тутиб, кўтариб мадад бермоқ.

Кампир, азиз меҳмонларни ўтқизгандан кейин, чолни суяб олиб кирди. — А. Қаҳҳор, Олтин юлдуз

[Соқи бобо] Уни қўл-тиғидан суяб, отга миндирди. — Эргаш Жуманбулбул ўғли

Оёқлари увушган бойни аравадан суяб туширишда букрига Тоштемир кўмаклашди. — Ҳ. Ғулом, Феруза

3. кўчма Мадад, ёрдам бермоқ; қўлламоқ.

Сен ёʻғингда мени шулар суяб юришди-да. — Ҳ. Ғулом, Машъал