суринмоқ

фл. 1. Қоқилиб-суқилиб, туртиниб юрмоқ.

От суринмай, ёʻл танимас. — Мақол.

Нурбек сўқмоқ устида ётган тўнкага суриниб йиқилди. Кафти-ю юзи, тиззалари сидирилди. — Ёшлик

Лоилоҳа қудратингга, илоҳим, Йиқилсам, суринсам, пушти паноҳим. — Юсуф ва Аҳмад

2. Қийин аҳволга тушмоқ, қийинчилик билан кун кўрмоқ.

Бўлар-бўлмас уринма, Охирида суринма. — Мақол

Биров ҳолинг не деб сўрармикан, деб умид қиламан. Яккаланганингда, суринганингда бу жуда билинади. — Ёшлик

Мудҳиш шарпалардек суринган халқнинг Оҳу фиғонлари тутун ё ғубор. — Ф. Ғулом, Танлаган асарлар