суф
sufсуф
этн. Дам солганда, дуо ўқиганда, беморга ёки унга бериладиган нарсага нафас уриб чиқариладиган товуш; куф-суф.
- Суф демоқ 1. Дам солиб, дуо ўқиб нафас урмоқ. Дадам раҳматли туф десалар, сувни тескари оқизиб, суф десалар, кўрнинг кўзини очиб юборадиган улуғ зот эдилар. — Ғ. Ғулом, Шум болаСуф де шофёрлигига-ю берадиган олти юз сўлкавойига! Қачон пулга зориқсанг, менга келабер. — А. Мухтор, Туғилиш
- Суф сенга (ёки сизга) Қанақа одамсиз ахир. Суф сизга-е! сиз билан ҳазил қиляпмиз-а? — Ш. Тошматов, Эрк қуши