совуққон
sovuqqonсовуққон
сфт. 1. Бўлар-бўлмасга ҳовлиқиб ёки тутақиб кетмайдиган; оғир, вазмин.
Совуққон одам.
У [Тўғонбек] шаҳзодага ниятларини дилга яширишни, ҳар қандай шароитда ҳам яширин ишлашни, ҳар вақт совуққон бўлишни кенгаш берди. — Ойбек, Навоий
2. Эътиборсиз, бепарво.
Совуққон раҳбар.