sovuqqon

sft. 1. Boʻlar-boʻlmasga hovliqib yoki tutaqib ketmaydigan; ogʻir, vazmin.

Sovuqqon odam.

U [Toʻgʻonbek] shahzodaga niyatlarini dilga yashirishni, har qanday sharoitda ham yashirin ishlashni, har vaqt sovuqqon boʻlishni kengash berdi. — Oybek, Navoiy

2. Eʼtiborsiz, beparvo.

Sovuqqon rahbar.