soqov
соқовsoqov
sft. 1. Tilsiz, gung, gungalak.
Tugʻma soqov. Kar va soqov.
Uzlarini butkul huzur-halovatga topshirgan shirakayf mehmonlar tasodifan kirib qolgan, koʻzlarida qoʻrquv aralash besaranjomlik aks etgan soqov bolaga ajabsinib tikilishdi. — Yoshlik
2. Baʼzi tovushlarni qiynalib talaffuz qiladigan yoki tutilib gapiradigan; duduq.
- Soqov boʻlib qolmoq 1. Butunlay tilsiz, gung boʻlib qolmoq; U, bir lahza tiliga soʻz kelmay, soqov boʻlib qoldi. — Mirmuhsin, Temur Malik