сўппаймоқ

фл. 1. Ёлғиз қўққайиб турмоқ; хунукдан-хунук бўлиб қўққайиб қолмоқ.

Аёл кийим-кечаклар бетартиб сочилган хона ўртасида гангигандек сўппайиб турарди. Ёшлик. Хотин мендан бирор ўн ёш кичик, кўриниши ҳам шунга яраша, лекин ўзимизнинг бўларимиз бўлган бурун сўппайиб чиққан, лунжлар осилган, бўйин қилтириқ тортган. — М. М. Дўст, Лолазор

Нима қилсин, бир ўзи ҳовлида сўппайиб тура олмайди-ку. — Ёшлик

2. Кимсасиз, ёлғиз бўлмоқ.

Чол-кампир сўппайиб қолдик. Уй жимжит бир-биримизга мўлтайиб қараб ўтирамиз. — В. Ғофуров, Вафодор

Ҳамма далада, ишда, бир ўзим маҳаллада сўппайиб юргим келмади. Р. Раҳмон, — Меҳр кўзда

Дунёга одам сўппайиб келиб, сўппайиб кетадиган бўлса, ундай одамнинг келганидан келмагани. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

3. Ҳеч нарсасиз, қуруқсан-қуруқ.

Тоғани [тоғанинг суратини] айниқса беш кетадиган қилиб чизибди. Хўп вақтида буюрган эканми. Бўлмаса қуруқдан-қуруқ, сўппайиб кириб боришарди. — М. Мансуров, Ёмби

1. sopayıw, sorrıyıw, qayqayıw

2. jalģız bolıw, bir ózi bolıw

3. hesh nársesiz, qurıdan-qurı