сўнмас

сфт. 1. Сира ўчмайдиган, сўнмайдиган, абадий ёниб турадиган; ўчмас.

Ёдгорлик ёнида сўнмас машъал ёниб турибди.

Умидни жодига қўйиб, тўрт бўлак қилса бўладиган хиёнатини ҳам биларди. Лекин юрагида бир сўнмас оташ лов-лов ёниб ётарди. — Мирмуҳсин, Умид

2. кўчма Абадий турадиган; ўлмас.

Бу саҳар минг йиллар тилакларига Сўнмас овоз бериб янграган бонгдир. — А. Шер, Қадимги куй

Олисдаги тоғлар сўнмас виқор билан қад кериб турибди. — Шарқ юлдузи