сўниқ
soʻniqсўниқ
сфт. 1. Ўчган, сўнган, ўчирилган, ўчиқ.
Сўниқ печ.
2. Хира, нурсиз.
Сўниқ юлдузлар.
Сўниқ кўзлари мўлтираб турган, ҳар бир буйруқни сўзсиз бажарувчи йигит, қадам ташлашидан ёш жувонга ўхшаган жулдур паранжили аёлни сарой томон бошлади. — М. Осим, Карвон ёʻлларида
3. кўчма Синиққан, сўлғин.
Сўниқ чеҳра.
Ҳафиза ноумид уйга келди. У сўниқ, кайфи паст эди. — Мирмуҳсин, Умид
Балки қаршингизга келгандир мунис Бева келинчакнинг сўниқ рухсори. — А. Орипов, Йиллар армони
4. Ҳарорати, қўри кетган; сўнган.
Қалби сўниқ кишилар.
5. кўчма Бўғиқ, ҳазин.
Сўниқ товуш.
— Ҳеч қандай айбим ёʻқ, ҳеч нарса билмайман, оға, — деди сўниқ овоз билан Абдусаломхўжа. — Ж. Шарипов, Хоразм
- Руҳи сўниқ ёки сўниқ руҳ Руҳи тушган, руҳи сўлғин. Руҳи сўниқ кишидан путур кетар ишидан. — МақолПайғамов хотинининг сўниқ руҳи, совуқ қарашларини Нусратбек сезганидан пинҳона изтироб чекди. — С. Нуров, Майсаларни аёз урмайди
СЎНИҚ
1. óshik, sóngen, óshirilgen
2. gúńgirt, nursız
Сўниқ
русчапомеркшийинглизчаfaded, dimly litфрансузчаobscur, pâleарабчаلَا يَنْطَفِئُ, لَا يُخْمَدُ