солиҳ

сфт. 1. Эзгу, савобли; энг яхши; фойдали.

Қуръонда солиҳ амал ҳам имон таркибига киритилган. — Ўзме

Яхши одамлар, гарчанд ўзлари жисман орамизда ёʻқ бўлсалар ҳам, солиҳ ишлари ва ибратли хислат-фазилатлари билан тирикларнинг ҳаётига кўмакдош бўлиб яшайдилар. — Газетадан

2. Кишига фақат яхшилик қиладиган, мўмин-қобил, яхши.

Фарзанди солиҳ.

Ўғлингизга ўқитиб дин-у диёнат ёʻлини, Солиҳ-у дуппа-дуруст аҳли мусулмон қиламан. — Ҳамза

3. Солиҳ (эркаклар исми).

1. sawaplı, paydalı

2. tek jaqsılıq isleytuģın, mómin, jaqsı