соддадил

сфт. 1. Қувлик-шумликни билмайдиган, кўнгли очиқ, софдил.

Соддадил йигит.

Бу соддадил чолнинг куйиб-пишиб отини мақташидан атрофдагилар ҳам завқланиб кулишди. — Мирмуҳсин, Меъмор

2. Содда, гўл.

Қовун сайил мавсуми ва кўклам чоқларида бир талай соддадил ва нодон одамлар қўй, қўчқор ва бузоқ етаклаб, шайхларга назир қиларди. — М. Муҳаммаджонов, Турмуш уринишлари