сийқа

от 1. Ишқаланавериб, суртилавериб сайқал топган ёки едирилиб теп-текис бўлган, сип-силлиқ.

Сийқа тош. Сийқа чақа.

Бу кун ҳам қуёш, худди совқотаётгандек, осмонда бир муддат сийқа танга каби хира я/тираб, кўздан ёʻқолди. — Х. Султонов, Бир оқшом эртаги

Бировлар савдо-сотиқ ёки харж билан овора бўлса, бировлар чўнтакларида сийқа чақаси ёʻқ, бозор расталарида гаранг судралади. — Ойбек, Танланган асарлар

2. кўчма Кўп қўлланган, ишлатилавериб кўнгилга урган, меъдага тегган (гап, сўз, ибора ва шу кабилар)

Сийқа гап.

— Подшоҳнинг амри вожиб, — деди аллома, сийқа, эски гапни ишлатишга мажбур бўлиб. — М. Осим, Ибн Сино қиссаси

3. кўчма Ғоя, мазмун ва бадиийлик жиҳатидан юзаки, саёз.

Сийқа фикр. Сийқа асар.

Сотиболдиевнинг баҳслашиши ҳам алланечук сийқа, бачкана эди. — П. Қодиров, Уч илдиз