sirgʻalmoq

fl. 1. ayn. Sirpanmoq 1.

Osmonoʻpar imoratlardan zavqlanib, goh oʻngga, goh soʻlga zehn solib borarkan, tasodifan oyogʻi sirgʻalib, chalqanchasiga qulab tushibdi. — Mushtum

2. Surilib, aylanib ketmoq.

Ketmonning silliq dastasi qoʻlida sirgʻalib ketavergach, kaftiga tuflab qoʻydi. — Yoshlik

3. Sirt ustida pastga qarab sekin harakatlanmoq.

Bola otasining qoʻlidan sirgʻalib tushib, oʻzi chopqillab ketdi. — M. Mahmudov, Mangu kuy izlab

Xonzoda begimning soʻlgʻin yuziga koʻzlaridan yosh sirgʻalib tushdi. — P. Qodirov, Yulduzli tunlar

Kampirning yonoqlari boʻrtib chiqqan. Roʻmoli sirgʻalib, yelkasiga tushgan. — T. Malik, Ajab dunyo

4. Sezdirmasdan, sekingina surilmoq, siljimoq, yurmoq.

Deraza oldidan ikkita sharpa sirgʻalib oʻtdi. Oʻ. — Hoshimov, Nur borki, soya bor

Ruqiya chaqqonlik bilan hovlidan sirgʻalib chiqib ketdi. — K. Yashin, Hamza