сирғалмоқ

фл. 1. айн. Сирпанмоқ 1.

Осмонўпар иморатлардан завқланиб, гоҳ ўнгга, гоҳ сўлга зеҳн солиб бораркан, тасодифан оёғи сирғалиб, чалқанчасига қулаб тушибди. — Муштум

2. Сурилиб, айланиб кетмоқ.

Кетмоннинг силлиқ дастаси қўлида сирғалиб кетавергач, кафтига туфлаб қўйди. — Ёшлик

3. Сирт устида пастга қараб секин ҳаракатланмоқ.

Бола отасининг қўлидан сирғалиб тушиб, ўзи чопқиллаб кетди. — М. Маҳмудов, Мангу куй излаб

Хонзода бегимнинг сўлғин юзига кўзларидан ёш сирғалиб тушди. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар

Кампирнинг ёноқлари бўртиб чиққан. Рўмоли сирғалиб, елкасига тушган. — Т. Малик, Ажаб дунё

4. Сездирмасдан, секингина сурилмоқ, силжимоқ, юрмоқ.

Дераза олдидан иккита шарпа сирғалиб ўтди. Ў. — Ҳошимов, Нур борки, соя бор

Руқия чаққонлик билан ҳовлидан сирғалиб чиқиб кетди. — К. Яшин, Ҳамза

1. sırğanaw, jılısıw, tayıw

2. sıpqanaw, aylanıp ketiw

3. sıpqanap túsiw, áste jılısıp túsiw

4. sezdirmey ásten jıljıw, júriw