силамоқ

фл. 1. Устидан кафт юргизмоқ, сийпамоқ.

Дарға оппоқ соқолин силаб, Қараб қолди бўлиб паришон. — Э. Раҳим

Инобат, худди бўғилиб кетаётгандай, рўмолини ечиб, томоғини силади. — О. Ёқубов, Эр бошига иш тушса

2. Устидан қўлини астагина юргизиб, сийпаб эркалатмоқ.

Ғуломжон отхонага кириб, тўкилган бедаларни охурга териб солди, қоронғида ҳам саманининг пешонасини силаб, суйиб қўйди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

3. кўчма Майин, оҳиста тегмоқ (шамол, ел, шабада ҳақида).

Ариқлар бўйида майсалар шивирлашарди, шабада қирмизи юзларни силаб, қўшиқ куйларди. — Газетадан

Майин эсаётган шамол дарахтлар соясида югуриб бораётган Саодатнинг юзини, сочларини силаб ўтади. — Н. Сафаров, Саодатнинг қиссаси