sigʻinmoq

fl. 1. din. Xudoga, aziz-avliyolarga, ilohiy kuchga ega deb hisoblangan narsalarga sajda qilish; dinning asosiy elementi.

Hozir pir oʻzlarini emas, sizlarni oʻylaydilar, tong saharlarda joynamozga tiz choʻkib: Haq yoʻldan adashgan gumroh bandalaringga gʻazab qilma, deb xudoga sigʻinadilar. — S. Ahmad, Hukm

Nazirqulning otasi Shohimardonga sigʻinib, qoʻchqor olib borib soʻydi. S. — Ahmad, Hukm

Inson oʻzini taniguncha koʻp narsalarga sigʻingan. — Gazetadan

2. koʻchma Biror kimsaga, narsaga ortiq berilmoq, uni haddan tashqari ulugʻlamoq.

Pulga sigʻinmoq. Qush butoqqa sigʻinar. — Ma-qol

Jaholatda qolgan xalq aʼlam har borganida, sadagʻang ketay, eshonim, deb uning oyogʻiga tiz choʻkib sigʻinar, nazr-niyoz berar edi. — P. Tursun, Oʻqituvchi

3. Najot istab bormoq, bosh urmoq.

Muzga suyanma, yovga sigʻinma. — Maqol

Aymoq xalqi bizni doʻstdek kutar deb, Yurtingizga biz sigʻinib kelganmiz. — Yodgor

Xudoga, aziz avliyolarga ibodat qilmoq.TAPMAK

v worship, venerate, adore

• tiz choʻkib sigʻinmoq kow-tow; cringe (to), fawn (upon), grovel (before, to)

1. sıyınıw, tabınıw, ibadat etiw

2. awıs. sıyınıw, iseniw

3. bas iyiw, bağınıw

anbeten vt, verehren vt

• xudoga sigʻinmoq Gott anbeten