шуурли

сфт. 1. кт. Маълум тушунчани ўзида мужассамлаштирган; онгли.

Ҳақиқатан ҳам Зебо шуурли, жўшқин юракли бўлиб етишди. — Р. Халилова, Ушалган орзу

Энг иродали, мақсади аниқ кишилар нурли, шуурли жаҳон барпо этдилар. — Зулфия, Чўққилар

2. ҳуқ. Ақли расо, эсли (ўз қилмишлари учун қонун олдида жавоб бера оладиган).