шумшаймоқ

фл. 1. Бўшашган, жунжиккан, эзгин ҳолатда бўлмоқ.

Ичкари ҳовлида кекса Меъмор атрофида қизи ва хотини шумшайиб ўтиришарди. — Мирмуҳсин, Меъмор

[Мингбошининг] Ҳамма вақт шосупада талтайиб ўтирадиган ёʻғон гавдаси мана энди кичрайди, нортуядек новча бўйи пасайди, ўзи эса совуқда қолган етим боладек шумшайди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.

Степан болани кўтариб, тепага чиққанда, ярим яланғоч, шалаббо, совуқдан шумшайган, ҳолдан тойган одамларни кўрди. — А. Мухтор, Қорақалпоқ қиссаси

2. Бирор нарсадан хафа бўлиб, қовоғини солмоқ, тўрсаймоқ; уялиб тортинган ҳолатда бўлмоқ.

Давронов рўпарада шумшайиб турган Ғозига қараб, унинг кўнглидаги безовталикни сезди. — И. Раҳим, Ихлос

Даст-лаб ўзини айбдор сезиб, шумшайиб ўтирган бола секин-секин тетикланди. — Ойбек, Қуёш қораймас