шўхчан
shoʻxchanшўхчан
сфт. 1. айн. Шўх.
Балки ғамгин бир зотдир у, балки шўхчан бир аёл. — А. Орипов
Муниранинг хатти-ҳаракатларида, шўхчан боқишларида назокат, жозиба бор эди. — Э. Усмонов, Ёлқин
Дарё шу ерга келганда анча торайиб, шўхчан оқади. — Ж. Абдуллахонов, Хонадон
Шўхчан ва босиқ тароналар ижодкорларидан бири — талантли ёш бастакор-созанда Салоҳиддин. Тўхтасиновдир. — Газетадан
2. кўчма Ранги кўзга ташланиб турадиган, очиқ рангли, рангдор (газмол ҳақида).
Шўхчан гулли юмшоқ пояндоз-гилам тўшалган зинапоядан тушаётганларида, Таманно Тўлани енгидан ушлаб: — Ҳов ана, тоғамлар туриб илар, — деди. — М. Исмоилий, Бизнинг роман
ШЎХЧАН
1. shoq, goshshaq
2. авıс. ashıq reńli (material haqqında)