shon

ot 1. Erishilgan hurmat, obroʻ, sharaf, shavkat.

Senga doʻst boʻlib ortdi Shon ila shuhratimiz. — Gʻayratiy

Yaralangan Vatan tomiriga Quydi issiq yurak qonini, Shu muqaddas yer zamiriga Qoni bilan yozdi shonini. — T. Toʻla

2. Mashhurlik holati; dovruq, dong, shuhrat. Paxta terib oʻtar uzun kun, Oshib toʻlar uning plani, Ishi boʻlar uning ovoza —

Doston boʻlar dongi va shoni. — H. Olimjon

Hayotga yomon yoʻlni qoʻyib, yaxshi yoʻldan borish — adabiylik yoʻlidir. Shu yoʻldan borgan kishining nomi oʻchmaydi, uning shoni umridan uzoq yashaydi. — M. Ismoiliy, Odamiylik qis-sasi

3. Gʻurur, faxr.

Paxta — bizning shonimiz.

Qaynab toshsin neft buloqlari, Neft mamlakatimizning shonidir. — Yo, Mirzo

ot 1. maxs. Mahsi yoki etik qoʻnjiga uriladigan tayoq-qolip. [Unsin]

Shon qoqilgan, boʻyi bir qarich kelar-kelmas tayyor bachkana mahsilarni silliq yogʻoch bilan kuchi boricha ishqalab, soʻng qora gul surkab, ularga pardoz beradi. — Oybek, Tanlangan asarlar

2. Shonga tortmoq ayn. iskanjaga olmoq q. iskanja.