шон

от 1. Эришилган ҳурмат, обрў, шараф, шавкат.

Сенга дўст бўлиб ортди Шон ила шуҳратимиз. — Ғайратий

Яраланган Ватан томирига Қуйди иссиқ юрак қонини, Шу муқаддас ер замирига Қони билан ёзди шонини. — Т. Тўла

2. Машҳурлик ҳолати; довруқ, донг, шуҳрат. Пахта териб ўтар узун кун, Ошиб тўлар унинг плани, Иши бўлар унинг овоза —

Достон бўлар донги ва шони. — Ҳ. Олимжон

Ҳаётга ёмон ёʻлни қўйиб, яхши ёʻлдан бориш — адабийлик ёʻлидир. Шу ёʻлдан борган кишининг номи ўчмайди, унинг шони умридан узоқ яшайди. — М. Исмоилий, Одамийлик қис-саси

3. Ғурур, фахр.

Пахта — бизнинг шонимиз.

Қайнаб тошсин нефт булоқлари, Нефт мамлакатимизнинг шонидир. — Ё, Мирзо

от 1. махс. Маҳси ёки этик қўнжига уриладиган таёқ-қолип. [Унсин]

Шон қоқилган, бўйи бир қарич келар-келмас тайёр бачкана маҳсиларни силлиқ ёғоч билан кучи борича ишқалаб, сўнг қора гул суркаб, уларга пардоз беради. — Ойбек, Танланган асарлар

2. Шонга тортмоқ айн. исканжага олмоқ қ. исканжа.