shimmoq

fl. 1. Suyuqlik, havo va shu kabilarni ichiga yoki tarkibiga tortmoq, oʻziga singdirmoq.

Paxta yogʻni shimib oldi. Suvni yer shimib oldi.

[Gulnor] Ter, moy va changni yillarcha shimgan, jiyagi charmday qotib, kirdan yiltiragan bu doʻppini yana tozaladi, qoqdi, koʻzlariga surtib oʻpdi. — Oybek, Tanlangan asarlar

2. ayn. Soʻrmoq I.

Qand shimmoq.

Oʻroq choʻntagidan konfet olib, ogʻziga tashlab shima boshladi. — Y. Muqimov, Matonatli kishilar

Asalarining uyasi! Turgan-bitgani asal! Mana, mana, siqsang, asal oqadi. Bunisi oq mum, harom emas — shimsa ham boʻladi. — A. Qahhor, Anor

Boʻksalaringni sandalga tiqib, issiqda qurut shimib yotibsanlar! — S. Siyoyev, Yorugʻlik