шилқилламоқ

фл. 1. Шилқ-шилқ этган овоз чиқармоқ, шўлқилламоқ.

Сигир кўп сув ичганидан, юрганда қорни шилқиллар эди.

2. Сирқиб турмоқ; кўлмак ҳосил қилмоқ (суюқлик ёки намнинг мўллиги ҳақида).

Ёғи шилқиллаган палов,

Кунгай қир ёнбағирларини тўшаган момиқ қор офтобнинг илиқ нурларига тоб бера олмай, шилқиллаб эриб, пастликка аста силқий бошлайди. — Газетадан

3. кўчма Ҳолдан тоймоқ, дармонсизланмоқ, бўшашмоқ.

Овқатни еди-ю, шилқиллаб тушди меҳнат чақиб қўймаса, бу бечорани. — И. Раҳим, Ҳилола

Қизча йиғлаб чарчаган, шилқиллаб тушган эди. — Р. Файзий, Ҳазрати инсон

1. sılqıldaw, sılq-sılq etiw

2. shılqıldaw, shılqıldap turıw (suyıqlıq yaki ıgaldıń kóp ekeni haqqında)

3. авıс. silesi qurıw, boldırıw, halı bolmaw