шиғил

1. Бир текис; қийғос.

Дарахтлар шиғил гулга кирган, боғда зинғиллаб асаларилар учиб юрибди. — Ж. Шарипов, Саодат

О, шиғил гуллабди олуча, бодом — Тўлқин

2. айн. Шовул ИИ.

ўйчан кўзларини шиғил шохлари ерга тегай-тегай деб турган шафтолига, узоқ-узоқларга тикди. — А. Раҳмат, Эллик бир баҳодир

Анор дарахтларида анор шиғил, чойнакдай-чойнакдай бўлиб осилиб ётибди. А. — Қаҳҳор, Анор

1. bir tegis, hámmesi birden, baspúkil

2. q. shovul 2