shavq

ot 1. kt. Kuchli havas, intilish; qiziqish, ishtiyoq.

Bu gʻazalda yosh yigitning hissi, shavqi, nashʼasi yangradi. — Oybek, Navoiy

Bu til-adabiyot muallimi taʼlim va tarbiya ishini sevar, yuragida tobora kuchaygan bir shavq bilan maktabda ishlar edi. — Oybek, Nur qidirib

2. Shunday intilish, qiziqish tufayli yuzaga kelgan koʻtarinki ruhiy holat; zavq.

Shavqqa toʻlib kuylamoq.

[Guli:] Gʻazalkim, soʻzlagay ishqdin, safodin. Gʻazaldin bu kabi shavq olmagan kim? — Uygʻun va I. Sulton, Alisher Navoiy

Garmonchi ham shavqidan beixtiyor oʻrtaga tushib, oʻyin ayni doli-guliga kelganda, maydon gumburlab ketdi. — Oybek, Quyosh qoraymas