шавқ

от 1. кт. Кучли ҳавас, интилиш; қизиқиш, иштиёқ.

Бу ғазалда ёш йигитнинг ҳисси, шавқи, нашъаси янгради. — Ойбек, Навоий

Бу тил-адабиёт муаллими таълим ва тарбия ишини севар, юрагида тобора кучайган бир шавқ билан мактабда ишлар эди. — Ойбек, Нур қидириб

2. Шундай интилиш, қизиқиш туфайли юзага келган кўтаринки руҳий ҳолат; завқ.

Шавққа тўлиб куйламоқ.

[Гули:] Ғазалким, сўзлагай ишқдин, сафодин. Ғазалдин бу каби шавқ олмаган ким? — Уйғун ва И. Султон, Алишер Навоий

Гармончи ҳам шавқидан беихтиёр ўртага тушиб, ўйин айни доли-гулига келганда, майдон гумбурлаб кетди. — Ойбек, Қуёш қораймас