shatir

taql. s. 1. Quruq shox-shabba, qamish kabilarning harakatga kelishi, suv, yomgʻir kabilarning urilishidan hosil boʻlgan tovushni bildiradi.

2. Oʻylab oʻtirmay, dabdurustdan, toʻsatdan.

Opasi koʻp kular, har ishni tez va shatir, beehtiyot qilar, shuning uchun ham uyda biror idish-tovoq sinsa, albatta, undan koʻrishar edi. — A. Muxtor, Opa-singillar